Zo! Dat is achter de rug. Mila heeft zojuist haar eerste wen ochtend op de basisschool gehad en gelukkig mocht ik er bij blijven. Ze had er heel veel zin in, ik niet minder. Wel schoot er onderweg naar school van alles door mijn hoofd. Hoe dichterbij hoe nerveuzer ik werd. Je zag ze al van ver. De groepjes ouders die bij elkaar klieken. Die ene ouder die alleen staat. En de kinderen die groot genoeg zijn om alleen naar school te fietsen. Allemaal aan het wachten tot de deuren van school opengaan. Niet alleen Mila moet haar plekje zien te vinden bedenk ik me. Een beetje onwennig ga ik maar ergens staan. Vriendelijk groet ik de moeder die het dichtst bij me staat. Niks! Ok, goed begin.

Een eigen plekje

Binnen blijkt de klas al helemaal op Mila voorbereid te zijn. Ze heeft al een plekje aan de kapstok en een eigen stoeltje. Dat eigen stoeltje idee zal wennen worden voor haar bleek mij al snel. Op de kinderopvang bestaat er niet zoiets als een eigen plek. Ik ga ervan uit dat het gauw gewoon zal worden voor haar en ze niet door de klas blijft zwermen.
 
Lees ook: Help, ik voel me verloren op school!
 
collage wenochtend basisschool
 
Lees ook: Naar de basisschool * traktatie inspiratie
 

In de klas

 
De dag wordt begonnen in de kring met het groeten van iedereen, een liedje over de dagen van de week, het weer wordt benoemd door de hulpjes en ook aan de datum van vandaag wordt aandacht besteed. Er wordt vervolgens een verhaal voorgelezen waarna iedereen aan het werk gaat met zijn gekozen taak. Erg leuk om met eigen ogen te zien hoe het er in de les aan toe gaat.

Om beurten mogen de kinderen even bij de juf komen om met cijfers te oefenen. Bij Mila beperkt ze zich tot cijfer 5 zie ik. Toen ze ook nog aan haar vroeg of ze tot 5 kan tellen flapte ik er iets uit. Met het gevaar (onterecht uiteraard 😇) bestempeld te worden als een prestatiegerichte moeder kon ik het niet langer aanzien dat een meisje dat tot 100 kan tellen (aan de hand van huisnummers ieg) nu de opdracht krijgt om tot 5 te tellen. Hierna knutselde ze nog een leuk werkje en was het alweer tijd om naar huis te gaan. 
 

Mijn kleine meid

 
De wenuurtjes verliepen op zich goed. Het blijft echter een, in mijn ogen, klein meisje in een totaal nieuwe omgeving. In de kring wilde ze het liefst op schoot en zag ik geregeld een duim de mond ingaan. Ook maak ik me zorgen over het helemaal zelfstandig naar het toilet gaan. Maar ik zie ook een meisje wat al even toe is aan deze stap (dat was ook de boodschap tijdens het 10 minuten gesprek 3 weken geleden op de kinderopvang), ze deed bij tijd en wijle actief mee met de klas en ze wilde helemaal niet naar huis.
 
Lees ook: De dag van de leraar, is dat nou echt nodig?!
 

Nieuwe indrukken

 
Aan het begin van de middag gingen we ook nog even kennismaken op de buitenschoolse opvang. Met een lekker ijsje sloten we deze dag af. Dat al deze nieuwe indrukken enerverend zijn, bleek bij thuiskomst wel. Mijn bijna kleuter die al even geen middagdutjes meer doet, viel na nog geen kwartier in slaap op de bank.

Een paar maandjes geleden hadden we het intake gesprek op de school. Ook toen schreef ik mijn gedachten van me af in een blog over mijn kleine meid dat steeds minder klein is.
 
 
 

Het blijkt dat het niet gebruikelijk is dat een ouder er bij mag blijven op de eerste wenochtend op de basisschool. Hoe ging het bij jou kindje(s)?

 





••Op mamaLou blogt maak ik soms gebruik van affiliatelinks. Dit betekent dat als jij via die link een aankoop doet, ik daar een commissie voor ontvang. Dit kost jou niets extra. Daarnaast word ik soms betaald of ontvang ik producten in ruil voor een artikel. Meer informatie vind je in mijn disclaimer.

 



%d bloggers liken dit: