Door Sanne | Wat is het toch altijd met mensen die het nodig vinden om hun mening luidkeels aan je te verkondigen? Dat is in het ‘normale leven’ al irritant, maar als je draagt gaat daar echt nog een dikke schep bovenop. Hoe behulpzaam en aardig sommige mensen het ook bedoelen, dat snap ik ook heus wel, een draagmama die aan het knopen is kun je vergelijken met een beer in het wild. Houdt afstand, maak geen geluid, en vermijd staren. Het leek me wel zuiverend voor mezelf om de meest gemaakte opmerkingen die ik kreeg op een rijtje te zetten. Leest u even mee?

De meest gemaakte opmerkingen tijdens het dragen

 

Zal ik even helpen?

Nou nee, dank u mevrouw. Heel aardig, echt. Maar ik raak volledig in de knoop als iemand mijn staarten vast houdt of in het wilde weg zelf wat gaat knopen achter mijn rug. Dus thanks, but no thanks.

Krijgt hij wel lucht?

Nee meneer, het leek mij wel praktisch om hem een lesje te leren wie de baas is door middel van zuurstofgebrek. Kwestie van doorpakken hè. Voor mensen die zich zorgen maken: ja, hij krijgt lucht, nee hij zit niet te strak en hij ‘doet het nog’, hij slaapt alleen.

Ach, waarom pak je niet gewoon een lap stof van de markt?

Joh, topidee. Dat ik daar niet eerder op gekomen ben joh. Domme ikke. Nou mevrouw/meneer/grapjas, dat kan dus niet. Ten eerste al niet omdat ik het tegenovergestelde van creatief/handig ben en nog geen zoom kan naaien. En ten tweede omdat die lappen stof niet de juiste weving hebben en dus niet enorm veilig/comfortabel zijn. En ik ben een snob. There. I said it. Ik hou van luxe doekjes. Met je markt.

Waar bemoei je je mee? Opmerkingen tijdens het dragen

Ach, je kon zeker geen kinderwagen betalen?

Dit is echt veruit de meest gemaakte opmerking die je kunt krijgen tijdens het dragen. En ik zou ze ZO graag vertellen dat die doeken samen meer kosten dan de luxe uitvoering van de gemiddelde kinderwagen. Echt heel graag. Dan gaan ze zich schamen en zo. Endatvinnikleuk. Maar dat is dan weer niet sociaal geaccepteerd, dus hou ik het maar bij ‘uhuh’.

En de uitsmijter, meest bizarre opmerking ooit:

Kijk daar! Kindermishandeling is het! Ik ga de politie bellen!

Nou ik sta echt niet snel met de mond vol tanden, een ieder die mij kent zal dat beamen, maar toen dus wel. Als een hert in de koplampen keek ik haar aan met mijn grote blauwe kijkers. En uitte een zeer welbespraakt: Huh?! Ze had de telefoon al in haar handen, klaar om te bellen. Maar ze had het nog te druk met uitleggen aan haar vriendin waarom het kindermishandeling zou zijn. Het kind leerde zo nooit lopen, alleen slapen, zou nooit zelfstandig worden en blijkbaar heeft zij een telepathische band met mijn zoontje want ze wist te vertellen dat hij het helemaal niet fijn vond hoor. Milo lag intussen intens tevreden bij mij te slapen, al knorrend.

Afijn. Ik heb de zelfbeheersing uit mijn tenen moeten trekken. Maar ik heb me omgedraaid en ben weg gelopen. Knap he? Vind ik ook.
Mocht iemand ooit ergens een kopietje van de 112 melding van madam tegenkomen: ik hou me aanbevolen.
 


Liked it? Alle blogs van Sanne lees je hier!
 





••Op mamaLou blogt maak ik soms gebruik van affiliatelinks. Dit betekent dat als jij via die link een aankoop doet, ik daar een commissie voor ontvang. Dit kost jou niets extra. Daarnaast word ik soms betaald of ontvang ik producten in ruil voor een artikel. Meer informatie vind je in mijn disclaimer. ••

 



%d bloggers liken dit: