We zijn trots op ze. We koesteren ze. En we pronken graag met ze. De vader die draagt, liefkozend draagpapa genoemd. En dan bedoel ik niet op de arm of op de schouders, al mogen die er uiteraard ook wezen. Nee, ik heb het over diegene die met een doek of met een draagzak draagt. Al dan niet onder zachte dwang.
 
draagpapa met kind in draagzak Tula
 
Sommige vaders zullen het meteen geweldig vinden en een eigen draagmiddel willen. Anderen hebben een duwtje in de rug nodig. De één iets harder dan de ander. Ook zullen er vaders zijn die je liever zien gaan dan komen met je lap gordijn. Over die laatste groep gaan we het vandaag niet hebben. Vandaag breng ik een ode aan zij die maling hebben aan de starende blikken, aan zij die het dragen toch een kansje geven omdat het ons moeders zo blij maakt en aan zij die het dragen als onderdeel van de opvoeding zien.

Een ode nog wel. Is dat niet een beetje overdreven? Misschien wel. Misschien niet. Maar waarom niet? Ik word er persoonlijk wel blij van. Sterker nog; dragen is de nieuwe puppy. Een ware likes trekker. Een beetje stoer en een beetje lief. Yin en Yang.

Nu ik zwanger ben, lukt het helaas vaak niet meer om Bas te dragen. Dat vind ik jammer! Hij komt wat het dragen betreft echter niks te kort want hij heeft een vader die draagt. En een moeder die zijn vader ooit een klein duwtje in de juiste richting heeft gegeven. Het dragen heeft nu een puur praktische functie, maar het plezier van beide is er niet minder om.

En de eerdergenoemde vaders die jou liever zien gaan dan komen dan? Ook die verdienen eigenlijk toch wel een applaus. Als je een draagdoek een lap gordijn durf te noemen heb je immers wel lef!
 





••Op mamaLou blogt maak ik soms gebruik van affiliatelinks. Dit betekent dat als jij via die link een aankoop doet, ik daar een commissie voor ontvang. Dit kost jou niets extra. Daarnaast word ik soms betaald of ontvang ik producten in ruil voor een artikel. Meer informatie vind je in mijn disclaimer.

 



%d bloggers liken dit: