Door Michael | Misverstanden komen met de regelmaat van de klok voor. Ze bestaan over allerlei soorten dingen. Een paar honderd jaar geleden was men ervan overtuigd dat de aarde plat was en je er dus af kon vallen. En op iets kleinere schaal dacht een zekere president Clinton tussen 1995 en 1997 dat zijn escapades met mevrouw Lewinsky nauwelijks de naam affaire konden dragen. Maar er zijn ook rare fenomenen of misverstanden als het gaat om kinderen. En ook die kom ik als ouder met enige regelmaat tegen.

Baby

Eén van de grootste misverstanden over baby’s is de stelling: “Je vindt je eigen kind altijd het mooiste kind dat er is”. Ik kan uit eigen ervaring zeggen dat deze stelling niet waar is. Je houdt onvoorwaardelijk en onmiddelijk van je eigen kind. Dat is waar. En van alle kindjes die ik in het ziekenhuis heb gezien, hield ik van mijn eigen kind het meest. Dat is ook waar. Maar het mooist? Nee joh! Er prijkt nog altijd een foto van mijn oudste kind in de buffetkast waarop hij ongeveer een dag oud was. Hij lijkt op die foto in het geheel geen nek te hebben, zijn oortjes staan naar buiten toe en hij sabbelt op zijn kleine knuistjes. Dan de jongste. In tegenstelling tot de oudste is mijn jongste op de natuurlijke manier ter wereld gekomen. Terwijl de tranen over mijn wangen stroomden, was er toch écht een klein stemmetje in mijn hoofd die mij pesterig vroeg: “Zou dat wel goed komen? Dat langwerpige hoofd van hem?”. Nee, mijn kinderen kwamen niet als Leonarde DiCaprio ter wereld. Maar toegegeven: ze drogen nu wel prachtig op.

Groot

Iedereen kent het wel. Je hebt iemand al maanden of zelfs jaren niet gezien. Plotseling loop je diegene tegen het lijf. Je begroet elkaar hartelijk en dan komt altijd die onvermijdelijke zin over jouw kind: “Oh, wat is hij groot geworden”. Ik denk dat dit de meest domme zin ooit is. Kennelijk verkeert jouw gesprekspartner in de veronderstelling dat kinderen niet groeien. Dat is dus een misverstand. Laten we blij zijn dat ze groeien. Je zit er tenslotte niet op te wachten om tot in lengte van jaren geconfronteerd te worden met gebroken nachten. Hoewel… mijn jongste is 7 jaar en ik kan me de nacht niet heugen die ‘heel’ was. En je zou ook vreemd opkijken als je iemand tegen kwam die je lang niet gezien hebt, in de reiswieg gluurt, je vergaapt aan het wondertje dat daar ligt, vraagt hoe oud hij of zij is en je als antwoord: “Volgende week wordt hij 19” krijgt. Maar goed, dat iemand tegenkomen en een beschaafd gesprek mee voeren is natuurlijk een utopie. Want ja, als kinderen niet groeien, ben je zelf ook niet volwassen geworden en komen er dus in plaats van koetjes en kalfjes alleen wat kwijl en af en toe een kreet over je kleine lipjes. Maar goed, we dwalen af.

Schattig

Een vaak gehoorde kreet is ook dat je kindje zo schattig is. Mensen smelten voornamelijk bij tweelingen in matchende outfitjes, een meisje met twee prachtige staartjes in het haar of een jongetje met een stoere hanekam. Maar weet u: het is allemaal maar relatief. Zodra de voordeur dichtgaat, groeien de hoorntjes weer aan het hoofdje en laten zij hun ware aard zien. Ik heb het allemaal meegemaakt. De tweelingen vlogen elkaar in de haren omdat de één de jas van de ander aan had. Het schattige meisje met de staartjes leek mee te spelen in The Exorcist toen het wifi wachtwoord voor haar tablet niet snel genoeg gevonden werd en het jochie met het hanekammetje leek wel rechtstreeks weggelopen uit een vergadering van de Satudarah.

Maar weet u: aan het eind van de dag, kom je altijd weer op hetzelfde uit. Het me afvragen of het allemaal wel goed zou komen, mijn frustratie over de meest domme zin ooit en mijn verbazing over de transformatie die kinderen kunnen ondergaan; ik had het voor geen goud willen missen.

 

 

Foto engel/bengel via Shutterstock