Het is het moment waar je als ouder en als kind naartoe hebt geleefd, maar tegelijk ook het moment waar je als een berg tegenop hebt gezien: je kind gaat naar de middelbare school. Gevoelens van trots en angst vechten in dat soort gevallen om voorrang met elke keer een andere winnaar. Vandaag blog ik over wat het voor u als ouder betekent als uw kind naar de middelbare school gaat. Want niet alleen uw kind moet wennen aan zijn nieuwe territorium, maar u moet dat ook (of u wilt of niet).

Goede voorbereiding is het halve werk

Je ziet ze van ver al aan komen en ze zien er ook altijd hetzelfde uit: ouders en kinderen die voor het eerst spullen voor de middelbare school kopen. Voorop lopen de ouders. U kunt ze herkennen aan een spiedende blik en een lijst in hun hand. Vaak kunt u niet lezen wat er op de lijst staat, maar het logo van de middelbare school komt onmiskenbaar naar voren. Zenuwachtig lopen de ouders door de winkel, op zoek naar artikelen die weer een streep op de lijst kunnen betekenen. De kinderen herkent u ook uit duizenden. Waar hun ouders besmet lijken te zijn met een zich snel verspreidende nervositeit, zijn de kinderen besmet met onverschilligheid. Zich zichtbaar ergerend aan hun ouders lopen de kinderen vaak een meter of 4 achter de ouders aan. Oortjes van hun smartphone in het oor, hopend dat de kreten van Katy Perry luider zijn dan de kreten van hun ouders.

Een gewaarschuwd mens telt voor twee

Het moment waar je reikhalzend naar uitkeek, maar ook wilde dat het nooit zou komen, komt dan écht na de zomervakantie. De eerste dag is nog een makkie. Dan halen ze hun rooster op en maken ze kennis met hun klasgenoten. De tweede dag stappen ze bepakt en bezakt op de fiets om hun weg naar school te vinden. En geloof het of niet: zodra u een kind heeft dat zich fietsend een weg naar school probeert te banen, wordt u zich pas écht bewust van het rijgedrag van de wereld om uw kind heen. Elke keer als u een vrachtwagen een bocht achteloos ziet nemen, ziet u in gedachten uw kind er al naast fietsen. Vandaar ook dat de woorden ‘Fiets voorzichtig’ in een ochtendritueel bij ons thuis bijna net zo normaal zijn als goedemorgen.

Loslaten in de chaos

Ophalen van school is niet cool meer. Dat houdt dus in dat als u uw kind wel een keer gaat halen, u op de hoek moet wachten. Dat is niet erg, maar wel als u in de passerende kinderen allemaal mogelijke belagers of pestkoppen ziet van uw kind. Als u op  Wikipedia zoekt op voortgezet onderwijs, dan staat er dat voortgezet onderwijs het onderwijsniveau is dat volgt op het basisonderwijs en dat doorgaans gevolgd wordt vanaf de leeftijd van 12 jaar. Het voortgezet onderwijs bereidt de leerling voor op verschillende soorten van hoger onderwijsmiddelbaar beroepsonderwijs dan wel op een maatschappelijke positie. Maar wat er niet staat, is dat voortgezet onderwijs gevolgd wordt door kleine mensjes in opleiding die door één van de moeilijkste fases van hun leven gaan en in deze zogeheten puberteit de meest gemene dingen kunnen zeggen en doen tegen elkaar. En u bent de ouder die zijn of haar kind in die verzameling van mensjes in opleiding los moet laten. Ik geef het u te doen.

Strijd

Ik heb ooit eens gelezen: Opvoeden is de strijd tegen uzelf in uw kind verder strijden. Dat klopt wel aardig. Ik heb op school mijn best niet gedaan. Dat had tot gevolg dat ik op latere leeftijd een studie met een gezin moest combineren. Dat wens ik mijn zoon niet toe. Maar u moet weten dat huiswerk maken niet voor komt op het lijstje met prioriteiten voor een puber. Dat lijstje is sowieso vrij kort trouwens, maar dat is een andere discussie. Dat betekent dat wij dag in, dag uit een strijd moeten leveren om mijn lieve grote puber zijn zelf ingeplande huiswerk te laten maken of om te leren voor de toetsen die hij in rap tempo op zich afgevuurd krijgt. Een gebruiksaanwijzing hebben wij hierin nog niet gevonden. We proberen het lief, vriendelijk maar toch dwingend, geïrriteerd, boos en woedend. Dat zijn zo’n beetje de verschillende fases. En de ene keer leidt het ertoe dat hij na een half uurtje strijden zijn huiswerk ‘braaf’ zit te maken, de andere keer leidt het ertoe dat zijn PlayStation 4 afgekoppeld en wel op de zolder terecht komt.

Verandering

Maar eigenlijk komt het neer op het volgende: je hebt te maken met een jongen die aan het veranderen is. Een jongen die in plaats van te knuffelen op schoot, nu languit op de bank ligt te Whatsappen. Een jongen die in plaats van met zijn auto’s nu op zijn PlayStation met zijn vrienden speelt en communiceert via een koptelefoon terwijl hij mensen in Fortnite met een ‘headshot’ probeert te ‘killen’. Een jongen die in plaats van alleen zijn moeder te adoreren nu toch langzaamaan interesse begint te krijgen voor meisjes. Een jongen die zijn vader niet meer als Superman beschouwt, maar als Superzeikerd. En tussen al die veranderingen door, moet hij ook nog goede resultaten op school halen. Ik geef het je te doen.

Je wil er graag voor hem zijn. Je wil hem dingen uit handen nemen of zaken voor hem oplossen. Je wil zijn vriend zijn en hem nog altijd de gelegenheid geven om op je schoot te kruipen voor een knuffel. Maar je moet loslaten. Dat erkennen als ouder is het moeilijkste wat er is. Je kunt er niet altijd voor hem zijn. Je kunt niet alles voor hem oplossen. Je zult hem voor moeten bereiden op de soms harde wereld. De wereld waarin hij af en toe teleurgesteld zal zijn. En om dat te kunnen doen, kun je niet altijd zijn vriend zijn. Je moet zelfs dan zo af en toe de rotzak zijn. En in de ogen van de puber ben je niet af en toe de rotzak, maar elke dag. Maar toch zal hij – al zal hij het niet graag toegeven – over enkele jaren denken: die ouders van mij, die waren toch zo gek nog niet. En dan is onze missie geslaagd.





••Op mamaLou blogt maak ik soms gebruik van affiliatelinks (te herkennen aan een *). Dit betekent dat als jij hier op klikt, ik daar mogelijk een commissie voor ontvang. Dit kost jou niets extra, maar levert mij wel een kleine vergoeding op. Daarnaast word ik soms betaald of ontvang ik producten in ruil voor een artikel. Dit beïnvloed mijn mening echter niet. Meer informatie vind je in mijn disclaimer.

 



Author

Ik ben Michael en ben 33 lentes jong. Schrijven is een hobby van me. Mary-Lou geeft me de kans om af en toe te ventileren in een blog. Dank u wel dat u als slachtoffer daarvan wil fungeren.

Ik zou het leuk vinden als je een reactie achterlaat.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Pin It