Afgelopen week moesten we er dan toch aan geloven; de rommel slash waszolder moest worden aangepakt. In feite moest het gewoon leeg. Klaar voor de werklui die er een baby paradijsje van gaan maken. Of in elk geval een basis hiervoor afleveren. Zodat ik er tijdens mijn verlof een fijne babykamer van kan gaan maken. Nog net op de valreep voor de baby die begin 2017 ons gezin komt completeren.
 

Uitstel

 
Al weken schoof ik dit karwei voor me uit. Af en toe ging ik een verloren uurtje naar boven, maar het mocht geen naam hebben. De tijd drong echter en dus moesten er wat spijkers en koppen nader tot elkaar komen. Schoonmoeders kwam langs om op de kinderen te passen. Alle excuses waren uit de weg geruimd en we togen samen naar de zolder. De zolder die ooit het stempel washok had gekregen, was verworden tot een “weet je niet wat je ermee moet, breng het maar naar de zolder” plek waar nog net een ienieminie plekje over was voor een droogrek.
 

Uitzoeken

 
Ik ging verder waar ik was gebleven. Het punt waar ik de vorige keer niet aan wilde; de kleren van Mila uitzoeken. Al die jaren bewaard gebleven voor het geval er nog een meisje mocht komen. Toen kwam er een jongen, en nu nog één. Uitzoeken die kleren dus. Een tas voor het kinderdagverblijf en vele tassen voor het goede doel. Voor Marktplaats taferelen heb ik geen energie. Voor het uitzoeken evenmin, maar wat moet dat moet. Dat te schattige mini rokje in maat 56 verdwijnt in een zak. Het bijpassende maillootje in maat 50 ook. En zo pak ik bak voor bak, maat voor maat aan. De oehs, aahs en nee toch’s zijn niet van de lucht.
 
zolder opruimen, een klus voor de geboorte van baby in januari 2017
 

Afscheid

 
Voor de tweede, of misschien wel derde keer sinds ik weet dat er een lief jongetje in mijn buik zit, neem ik afscheid van het idee dat we nog een meisje mogen krijgen. En het is goed zo. Uiteraard! Ik pak mijn telefoon erbij en stuur een appje om deze gedachten onder woorden te brengen. We zijn op dreef en het voelt goed resultaat te zien. Dat motiveert om weer een doos open te maken. En nog één. En nog één. Ergens in een doos vind ik een doosje. En in dat doosje een papiertje. Iets wat iemand ooit voor me opgeschreven heeft en inmiddels 3 verhuizingen heeft overleefd. Zoveel betekent dat papiertje voor mij. Er wordt weer een appje gestuurd. Een klein stukje van mijn leven komt weer aan de orde.
 

Het verleden

 
Het is goed zo en het doosje gaat weer dicht. Zodat er weer iets anders open kan; een doos met kleren van mij. Dat wordt een makkie. Dat dacht ik tenminste. In werkelijkheid was het confronterend. Het is een proces wat al een paar weken aan de gang is. Ik ben niet meer tevreden met mezelf. Niet met mijn gewicht in het bijzonder. Nu ik zwanger ben is het niet iets waar ik mee bezig wil zijn, maar toch kan ik niet ontkennen dat er iets sluimert. Iets wat ik straks vol goede moed wil oppakken. Alweer! Ik maak een foto van een maat 27 spijkerbroek en gooi er weer een appje uit. Mijn ongeloof moet ik delen met iemand. Hierna neem ik voorgoed afscheid van maatje 27, 38 en alle M’tjes. Voor de motivatie hou ik nog een paar 40’jes.
 

Klaar!

 
Een paar uur later is de zolder voor meer dan de helft leeg, heb ik minstens 4 mensen een appje gestuurd en zag ik mijn leven aan me voorbij flitsen. Kleine beetjes van mijn leven lag op zolder. Nu is er ruimte gemaakt voor een klein nieuw leven. Lief kleintje… we zijn er bijna klaar voor.
 
 
 
Foto: 2017 via Shutterstock
 





••Op mamaLou blogt maak ik soms gebruik van affiliatelinks. Dit betekent dat als jij via die link een aankoop doet, ik daar een commissie voor ontvang. Dit kost jou niets extra. Daarnaast word ik soms betaald of ontvang ik producten in ruil voor een artikel. Meer informatie vind je in mijn disclaimer. ••

 



%d bloggers liken dit: