Kort geleden las ik een blog van een moeder die zichzelf een dreigmoeder noemde. Ik moest lachen. Ik denk dat ik, net als vele moeders met mij, mezelf herkende in wat ze schreef. Ik heb een dochter van 3, leuke leeftijd. Een eigen wil, alles zelf willen kunnen en vooral niet houden van het woord nee. Luisteren? Er zijn dagen waarop mevrouwtje niet weet wat dat is. Waarom heb je ook eigenlijk een moeder als je net ontdekt hebt dat je alles prima zelf kunt?

Wanneer het menens is

Dus ja, ook hier klinkt het met regelmaat ‘als je nu niet….. dan….’. Ik ben op zulke momenten blij dat mijn kinderen een doopnaam hebben. Dat zet nog even lekker wat extra kracht bij. Je ziet ze al kijken, zeg je 1 naam dan is het leuk, zeg je er 2 wordt het serieus en komt dan ook de achternaam er nog bij dan is het menens.

In de blog die ik las werd gesteld dat het niet pedagogisch verantwoord is om een dreigmoeder te zijn. Ik vind dat wat kort door de bocht. Je hebt immers honderden manier van, waarop en waarmee te ‘dreigen’. Wees realistisch en consequent zeg ik altijd. Het is niet mis om kinderen te leren dat als ze iets doen wat niet mag of iets juist niet doen wat wel moet, dat dat dan een gevolg heeft. Verwacht alleen niet dat je kleine spruit al op jonge leeftijd kan generaliseren. Hiervoor moet het geheugen en het geweten echt verder ontwikkeld zijn. Dus ja, soms is het goed dat een kind leert dat bepaald gedrag een gevolg heeft. Weet het tien seconden later in een totaal andere situatie toe te passen wat ze net geleerd heeft? Nee!

Pas in het zesde levensjaar ontwikkeld het interne geweten. Veel ouders weten dat niet of vergeten dit weer. Hoe vaak zeg je wel niet tegen je kind ‘je weet best dat, dat niet mag’. En ja, dat kan dat je kind dat weet. Omdat een situatie zich herhaald heeft, je kind geconditioneerd is. Niet omdat het kennis heeft van oorzaak en gevolg. Dus lieve dreigpapa’s- en mama’s, soms dreigen we meer voor onszelf dan voor onze kinderen. En dat is prima, tot op zekere hoogte! Wees het externe geweten van je kleine spruit en verwacht vooral niet dat het zelf al een ontwikkeld intern geweten heeft!

Lees ook: Yes! Een Nederlandse podcast voor moeders. Welkom bij de PloeterMoeders Club Podcast

Ik tel tot drie

Ik ben er achter gekomen dat er ook nog een geheel andere wijze van dreigen is. Niet realistisch, niet consequent maar het werkt als een trein. De ‘ik tel tot drie…’. Mijn dochter heeft geen flauw idee wat er na drie komt. Ik zelf eigenlijk ook niet. Ik heb het haar nooit verteld, ze heeft er nooit om gevraagd en we zijn nog niet voorbij de drie gekomen. Dus als je iemand in de speeltuin ziet staan die heel kalm niet één maar twee namen en een achternaam tegen haar peuter zegt gevolgd door ‘ik tel tot drie…1,2…’ dan ben ik het misschien wel, en dan heeft mijn peuter het flink bont gemaakt!

 

 

 

Foto van meisje in speeltuin van Smallblackcat via Shutterstock





••Op mamaLou blogt maak ik soms gebruik van affiliatelinks. Dit betekent dat als jij via die link een aankoop doet, ik daar een commissie voor ontvang. Dit kost jou niets extra. Daarnaast word ik soms betaald of ontvang ik producten in ruil voor een artikel. Meer informatie vind je in mijn disclaimer.

 



%d bloggers liken dit: