Aan haar gebruik van voltooid deelwoorden moet nog geschaafd worden. Helaas ook aan een nieuwe drang om altijd en overal mee te winnen. Een beetje competitiegevoel is nooit weg. Dat heeft iedereen in meer of mindere mate, maar als je het tot huilens aan toe verschrikkelijk vindt om te verliezen, gaan er bij mij alarmbellen af. Alles om te voorkomen dat de drang om te winnen omslaat in valsspelen om maar niet te hoeven verliezen. De afgelopen weken is het een terugkerend fenomeen geworden.
 
Lees ook: Een opvoedkundig verschil van mening aan tafel
 

Alles is een wedstrijd

 
Bij het aankleden, trap oplopen, eten, spelletje spelen en noem het maar op. Alles wordt ineens gebombardeerd tot een wedstrijd. En dan niet van tevoren en volgens afgesproken regels. Nee! Gewoon ineens… als je je van geen kwaad bewust bent. Eigenlijk als zij zeker weet dat zij de activiteit, die plots een wedstrijd is geworden, op het punt staat te winnen. Het kan ook dat er niets wordt aangekondigd en ineens “Ik heb gewint” gejoeld wordt. Behalve het corrigeren van haar taal en weer uitleggen dat de trap nou niet echt de aangewezen plek is voor een wedstrijdje ik wil winnen, doe ik eigenlijk niets. Af en toe uiteraard een welgemeende high five.
 
spelletje spelen Etenstijd op de boerderij
 

Het is een fase

 
En bij tijd en wijle amuseer ik me zelfs over deze fase. Tenminste, ik hoop dat het een fase is. Ik ga ervan uit dat het een fase is. En om te zorgen dat het ook een fase blijft, ben ik heel blij als ze een spelletje verliest. En dan niet de dagelijkse zelf tot wedstrijd gekozen activiteiten. Ik bedoel echt de gezelschapsspelletjes. We waren gisteren een leuk spelletje aan het spelen. Nieuw voor ons allemaal en iedereen moest er even in komen. Dat de kleuter de allereerste ronde verliest, vind ik niet wereldschokkend. Dat papa vervolgens alle rondes wint evenmin, maar dat terzijde. Het verloren partijtje was reden voor een huilbui.
 
Lees ook: De waarom fase is er!
 

Verliezen

 
You win some… You lose some. Dat zei ik natuurlijk niet precies zo, maar wel iets in die trant. Ik weiger namelijk mee te gaan in haar verdriet. Wel zeg ik natuurlijk dat ik snap dat ze het niet leuk vind, maar het er wel bij hoort. Hiermee hoop ik haar duidelijk te maken dat winnen niet altijd kan en verliezen er ook bij hoort. Maar misschien maak ik me ook druk om niets hoor. Met een vader die letterlijk bijna elk spelletje wint, wen je snel aan het verliezen. Ik kan het weten.
 





••Op mamaLou blogt maak ik soms gebruik van affiliatelinks. Dit betekent dat als jij via die link een aankoop doet, ik daar een commissie voor ontvang. Dit kost jou niets extra. Daarnaast word ik soms betaald of ontvang ik producten in ruil voor een artikel. Meer informatie vind je in mijn disclaimer.

 



%d bloggers liken dit: