Als werkende moeder heb je het soms zwaar te verduren. De hectiek van de ochtendspits door. Je uren, al dan niet met plezier, draaien voor de baas. Je rot rennen naar huis regelrecht de avondspits in. En tussen al dat rennen, vliegen, vallen en weer opstaan omgaan met schuldgevoel. Het gevoel dat je je kinderen tekort doet. Je schuldig voelen ten aanzien van de rest die ook wel iets meer aandacht behoeft. Het huishouden, je werk, de partner en vooruit ook jezelf. Het zijn dan ook flink wat ballen die je hoog wilt houden. Niet iedereen voelt zich schuldig.
 

Werkende moeder

 
“Zonder werk ben ik geen prettig mens.” “Thuismoederen is niets voor mij.” Ik heb het allemaal wel eens geroepen. Niet altijd even gemeend, maar in de kern klopt het wel. Het heeft uiteraard allemaal met keuzes te maken, linksom of rechtsom. Ik sta vierkant achter mijn keus om een werkende moeder te zijn. Ik zou niets liever willen. Naast dat het de rekeningen, noodzakelijkheden en pleziertjes betaalt, word ik ook blij van de hierbij behorende mate van onafhankelijkheid. Vaak ben ik zelfs trots op mezelf. Zo aan het eind van een dag waarop ik het ‘m geflikt heb. Productief op het werk, blije kindjes thuis, een schoon huis en een tevreden man.
 

Het gevoel dat je je kinderen tekort doet

Als je thuis komt en je de wereld om je heen even vergeet omdat deze 3 je hele wereld zijn. ❤


 
Lees ook: De joint facebookaccounts en andere facebook ergernissen
 

Een keus hebben

 
Wat mij betreft is het gras elders nooit groener. Dat neemt niet weg dat ik de voordelen van thuisblijfmoeder zijn heus ook wel zie. Zeker nu ik met zwangerschapsverlof ben, ervaar ik een beetje hoe het zou zijn. (Met de nadruk op een beetje, want ook tijdens mijn verlof wordt aan het eind van de maand netjes mijn salaris gestort.) En toch… Keuzes dus. En dan ben ik blij dat veel van ons ook daadwerkelijk een keus heeft. Het is verdrietig als er door omstandigheden niets meer te willen, laat staan te kiezen valt. Wat ik nog verdrietiger vind zijn de meningen van anderen. Af en toe stuit ik online weleens op opmerkingen als: “Ik heb geen kinderen gekregen om ze door iemand anders te laten opvoeden.” Een opmerking die steekt en jeukt. Het laat mij overigens wel opnieuw nadenken.
 

Een gevoelige snaar

 
Daarvoor moet ik wel eerst door de verontwaardiging en belediging heen. Een dergelijke opmerking doet vaak een beetje zeer en voelt als een belediging omdat een gevoelige snaar wordt geraakt. Kinderen zijn vaak per definitie een gevoelige snaar. Als iemand je het gevoel geeft dat je je kinderen tekort doet en ook nog eens willens en wetens, dan is dat niet leuk. Ik ben nu ruim vier jaar een werkende moeder en de keren dat dit soort opmerkingen mij nog raken worden steeds minder. En toch soms… heel soms komt er toch wat binnen. Keihard! Ik las via Blendle een reportage uit de Humo:

Neurobiologe Nicole Strüber: ‘Ik begrijp dat moeders willen gaan werken, maar het ergert me als kinderen daar de dupe van zijn.’

Dit zegt ze naar aanleiding van een wetenschappelijk onderzoek dat heeft aangetoond dat de band die we in het eerste levensjaar met onze ouders of verzorgers opbouwen, in grote mate bepaalt of we later tegen het leven bestand zullen zijn. Kort door de bocht: kinderen van werkende ouders lopen meer risico op depressies en een burn out. Zo dan! Uiteraard zijn er relativerende zaken zoals genen waar je niets aan kunt doen dat je die doorgeeft. Maar aan hechting kun je wel wat doen. En laat hechting nou juist hetgeen zijn wat stressverlagend werkt. En hetgeen kinderen van ons werkende ouders schijnbaar tekort komen. Aldus deze mevrouw.
 

 
Lees ook: De dag van de leraar, is dat nou echt nodig?!
 

Gemengde gevoelens

 
Zojuist kreeg ik de genadeklap. Misschien zijn het de hormonen, die geef ik de laatste tijd sowieso vaak de schuld van van alles en nog wat. Maar ook dit bericht las ik met gemengde gevoelens. Het zijn twee kleine fragmenten uit een interview met sociaal pedagoog Gitty Feddema op Ad.nl.
 

Wat Feddema om zich heen ziet: vaders en moeders die zich met al hun energie op werk, carrière en het betalen van hypotheek, vakanties en spullen storten, en steeds minder in hun kinderen investeren. ,,Het is tegenwoordig normaal om kinderen al in hun drie eerste levensjaren in grote mate aan de zorg van anderen over te laten. Aan grootouders, gastouders, en wisselende crècheleidsters.”
 
De ouderlijke afwezigheid leidt volgens haar tot een onleefbare samenleving met een onopgevoede generatie. En dan gaat het niet alleen om egoïstische en brutale kinderen, maar ook om stille binnenvetters. ,,Het gebrek aan ouderlijke aandacht kan kinderen kweken die permanent negatieve aandacht vragen, maar ook kinderen die fundamenteel onzeker in het leven staan.”

Hier en daar heeft ze heus een punt. Daarom raakt het me ook waarschijnlijk. Maar als ik moet afgaan op de, al dan niet gefundeerde, meningen van deze twee vrouwen, heb ik als werkende moeder niet alleen potentieel onbeschofte kinderen gebaard, maar ook een stelletje toekomstige draaideur patienten.
 

De maatschappij zijn zij

 
En ik maar denken dat ik twee mensen op de wereld heb gezet die de boel een beetje mooier maken. Dat mooier maken leren ze niet alleen van mij, maar ook van de juf, de pedagogisch medewerksters en andere kinderen. Ze leren dat niet alles om hun draait, maar ze onderdeel zijn van een groter geheel. De maatschappij. De maatschappij waarin zij later zelfstandig moeten meedraaien. En in die maatschappij zijn ze wel mijn wereld, mijn alles. Zolang ik ze dat gevoel mee kan blijven geven, zal ik met plezier blijven jongleren met alle ballen die ik wens hoog te houden.
 
 
 

Ben jij ook een werkende moeder en geven deze onderzoeken jou ook het gevoel dat je je kinderen tekort doet? Misschien wel meer dan je zelf al had?

 
 
Lees ook: voornemens, doelen en challenges; en nu ga ik echt…
 





••Op mamaLou blogt maak ik soms gebruik van affiliatelinks. Dit betekent dat als jij via die link een aankoop doet, ik daar een commissie voor ontvang. Dit kost jou niets extra. Daarnaast word ik soms betaald of ontvang ik producten in ruil voor een artikel. Meer informatie vind je in mijn disclaimer.

 



%d bloggers liken dit: