Category

Persoonlijk

Category

Het wereldwijde web wordt bevolkt door zeer uiteenlopende types. Soms zo bijzonder en eigenaardig dat ik vergeet dat het mijn buurvrouw of collega zou kunnen zijn. Voor nu wil ik het even beperken tot Facebook, het social media platform welke ik het meest gebruik. Daar is het letterlijk die ene collega, je buurvrouw of een verre tante waarvan je soms je wenkbrauwen optrekt. Al scrollend besef ik vaak dat ik kennelijk een beetje raar ben. Ik deel geen vuile was op Facebook, ik vecht geen ruzies uit op Facebook. Facebook is voor mij een blije plek waar ik graag leuke foto’s…

We zijn trots op ze. We koesteren ze. En we pronken graag met ze. De vader die draagt, liefkozend draagpapa genoemd. En dan bedoel ik niet op de arm of op de schouders, al mogen die er uiteraard ook wezen. Nee, ik heb het over diegene die met een doek of met een draagzak draagt. Al dan niet onder zachte dwang. Sommige vaders zullen het meteen geweldig vinden en een eigen draagmiddel willen. Anderen hebben een duwtje in de rug nodig. De één iets harder dan de ander. Ook zullen er vaders zijn die je liever zien gaan…

Tags; ik weet nog niet wat ik van ze moet vinden. Is het blogvulling als je even niet weet wat je moet schrijven? Of is het eigenlijk juist leuk om vragen die iemand anders (meestal) heeft bedacht, te beantwoorden? Mijn probleem met tags is dat ik van elke tag die ik tegenkom niet alle vragen leuk vind. Sommige vind ik zelfs ronduit suf. Uit mezelf zal ik daardoor niet snel een tag plaatsen, maar kennelijk vind ik het stiekem toch wel leuk als ik getagd word voor een tag. Zo werd ik laatst genomineerd voor de Liebster Award, wat ik geweldig…

We verheugen ons vaak op een avondje waarop niks gepland staat. Geen nakijkwerk voor Benjamin, geen blog te schrijven door mij. Met een wijntje en wat chippies samen op de bank kruipen. Dat is dan het plan. De praktijk? Benjamin gaat na het eten naar boven om Mila naar bed te brengen en ik ruim beneden de boel af. Half uur later, nog niks. Een uur later vind ik het toch wel wat lang duren. Ga ik kijken, ligt hij of naast Mila te ronken of hij ligt al in ons bed. Een typisch “Jammer joh! Volgende keer beter.” moment…

Het is hier de laatste tijd soms ver zoeken naar verse blogposts. Ik kan allerlei excuses verzinnen, maar eigenlijk heeft het alles te maken met prioriteiten stellen. Voldoende slaap en het gezin krijgen op dit moment weer de voorrang. Dat is ook precies zoals het hoort, alleen vind ik dat soms lastig. Bloggen is zo leuk en ik haal er veel voldoening uit. Ook erg fijn om te zien dat het bezoekersaantal groeit. Afgelopen maand zag ik zelfs een verdubbeling ten opzichte van de maand er voor. Alleen tot laat aan een blogje werken of half 5 mijn wekker er…

Pin It