Category

Columns

Category

Belofte maakt schuld. En ik had beloofd om samen koekjes te bakken. Ik zag er tegenop. De kookspullen hiervoor had ik al lang en breed in huis, maar samen is met een vijfjarige gewoon niet zo praktisch. Voordat ik moeder werd, had ik een über romantisch beeld van het moederschap. Ik zou het klusje wel even klaren. Met liefde, geduld en goede wil zou het goed komen. Hoe weinig wist ik toen! Van het moederschap en over mezelf. Liefde in overvloed, maar bij het uitdelen van porties geduld kwam ik er bekaaid vanaf. Ik bezit het niet. Altijd haast en snel nog…

Voor een gezin waarin beide ouders buitenshuis werken is de avond4daagse een ware organisatorische hel. En ja, ik overdrijf. Een beetje. Elk jaar weer vraag ik me af waarom we het onszelf aandoen. Het begint om half 7. Stipt op tijd. Voor het spitsuur in een gezin wel te verstaan. Voor je afhaakt door dit ‘moeilijk moeilijk’ gedoe, het goede deel komt later. Hoop ik. Het is nog even door worstelen. Net als die vier avonden, die vliegen toch ook weer zo om. En dan beloof je jezelf plechtig, dat je het volgend jaar echt anders gaat aanpakken. Nu echt!…

Mijn allereerste Moederdag was ik zwanger van Mila. Door De Man werd ik verrast met een rompertje. Omdat we niet wisten of we een jongen of meisje verwachtten, was hij redelijk uniseks. Ik vind het heel bijzonder dat dat rompertje uiteindelijk door alle drie onze kinderen is gedragen. Hij heeft niet alleen oog voor kwaliteit, maar ook oog voor mij. Dat hij er bij stil stond dat ik, hoewel nog niet bevallen, wel degelijk al moeder was vond ik heel fijn. Een traditie was geboren. Moederdag Er is geen dag waarop ik beter kan voorspellen hoe de dag zal verlopen…

Het is donderdagmiddag vier uur. Met de zon in de rug kijk ik naar mijn knappe tafelgenoot. Ik kijk niet alleen, ik hang aan zijn lippen. Figuurlijk dan. Hij praat en ik luister. Ik luister! Niks en niemand die me afleid. Ergens achter in mijn hoofd knaagt het wel. Maar veel tijd heb ik niet om er aandacht aan te besteden. Het hier en nu is veels te leuk. Ik spijbel. Een paar uur voor ik op het terras een plekje uitzocht, kreeg ik een ingeving. Wat nou als ik eerder vertrek van het werk. Wat nou als ik die…

Een onsje minder haast, een tikkie minder schreeuwen en een berg meer tijd. Het is zo’n dag. Vergeet een kilootje geduld niet. Zo’n dag waarvan je ‘m niet zag aankomen toen de wekker ging, maar ineens komt het besef; Arghh! Dit is zo’n dag. Een ochtend waarop een luier verschonen gelijk lijkt te staan aan een pak slaag. Al zouden ze niet eens weten hoe dat aanvoelt. Alles gaat moeizaam en kleren worden niet aangetrokken, maar aangepraat. Ik praat, niemand lijkt te luisteren. Een dag van solidariteit. Ik huil, jij huilt, ach laten we allemaal maar huilen. Een dag waarop…

Pin It